Τοκετός!

Πώς ξετυλίγεται το σχέδιο της φύσης & ποιά η επικρατούσα κατάσταση.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.) ο τοκετός δεν είναι ασθένεια, είναι φυσική και φυσιολογική λειτουργία και θα πρέπει να υπάρχει σημαντικός λόγος για να διαταράξουμε την πορεία του. Όμως ο τοκετός, ως επί το πλείστον, αντιμετωπίζεται από τους μαιευτήρες σαν ιατρική πράξη.
Συνεπακόλουθα αυτής της νοοτροπίας είναι:
- Να περιορίζεται η ελευθερία των γυναικών να ζήσουν τη γέννηση των παιδιών τους με το δικό τους τρόπο και στο χώρο που εκείνες επιλέγουν.
- Να γίνεται χρήση φαρμάκων και ηλεκτρονικών μέσων – να γίνονται επεμβάσεις που δεν χρειάζονται.
- Να συγκεντρώνεται μεγάλος αριθμός επιτόκων στα νοσοκομεία με πολύ υψηλό τεχνολογικό εξοπλισμό.
- Να αυξάνονται συνεχώς οι δαπάνες.
Οι συνεχείς μελέτες και έρευνες στη μαιευτική πρακτική τα τελευταία χρόνια αποδεικνύουν ότι η χρήση της τεχνολογίας στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Το ιατρικό περιοδικό LANCET (9/10/1993) δημοσιεύει μια νέα σειρά πάνω σε μια μεγάλη έρευνα που έλαβε χώρα στην Αυστραλία σχετικά με τους υπερήχους. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρεται:
α. Τα έμβρυα που εκτίθενται συχνά σε υπέρηχους, έχουν μικρότερο του μέσου όρου βάρος γέννησης κι αυτό συχνά έχει επίδραση στην μετέπειτα ενήλικη ζωή τους.
β. Η συναισθηματική κατάσταση της εγκύου μπορεί να αναστατωθεί, από διαγνώσεις που συχνά εκ των υστέρων αποδεικνύεται ότι δεν ήταν απόλυτα ακριβείς ή ήταν άνευ ιδιαίτερης σημασίας.

Το 75% των γυναικών στην Ελλάδα δέχονται τεχνητή ωκυτοκίνη με σκοπό την επίσπευση του τοκετού ή την πρόκληση πριν την ώρα του. Κι εδώ αρχίζει ένας φαύλος κύκλος:Δημιουργείται έντονος πόνος από την βίαιη συστολή της μήτρας, ο οποίος αντιμετωπίζεται με αναλγητικά και ηρεμιστικά (π.χ. πεθιδίνη που βάσει άλλης έρευνας που δημοσιεύεται στο British Medical Journal, (10/11/90), αυξάνει την πιθανότητα για τα παιδιά αυτά να κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών). Τα αναλγητικά στη συνέχεια δυσχεραίνουν την αναπνοή του εμβρύου με αποτέλεσμα την αυξημένη πιθανότητα μαιευτικής επέμβασης (εμβρυουλκίας, περιναιοτομίας, καισαρικής τομής…).
Στις 1/6/91 δημοσιεύεται στο LANCET έρευνα της ψυχιάτρου Hattori από το Kumamoto της Ιαπωνίας όπου αναφέρονται τα εξής: Στα νοσοκομεία όπου συνηθίζονταν σε μεγαλύτερο βαθμό να γίνεται πρόκληση τοκετού (με τεχνητή ωκυτοκίνη) μία εβδομάδα πριν την πιθανή ημερομηνία, με ταυτόχρονη χρήση κατά τον τοκετό μίγματος καταπραϋντικών, βάλιουμ, πεθιδίνης, κ.λ.π. αυξανόταν ο κίνδυνος αυτισμού. Κι αυτό διότι, έτσι διαταράσσεται η έκκριση φυσικής ωκυτοκίνης από την μητέρα, της ορμόνης που σχετίζεται με την ικανότητα επικοινωνίας και αγάπης.
Ακόμη στο «LANCET» (τεύχος Δεκεμβρίου του 1987) δημοσιεύεται μελέτη, που αποδεικνύει την μεγάλη αύξηση της καισαρικής τομής ως αποτέλεσμα της συνεχούς σύνδεσης με καρδιοτοκογράφο.
Όμως η εγκυμοσύνη κι ο τοκετός είναι φυσική και φυσιολογική λειτουργία κι έτσι χρειάζεται να αντιμετωπίζεται από όλους. Ο Π.Ο.Υ. (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) από το 1985 έχει δημοσιεύσει σειρά προτροπών για το φυσιολογικό τοκετό:
1. Για την ψυχολογική ευεξία της νέας μητέρας πρέπει να εξασφαλίζεται η παρουσία ενός ατόμου της επιλογής της στον τοκετό.
2. Η τεχνητή πρόκληση του τοκετού δεν θα έπρεπε να υπερβαίνει το 10% του συνόλου των τοκετών.
3. Το ποσοστό των καισαρικών δεν υπάρχει δικαιολογία να υπερβαίνει το 10-15%.
4. Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι μετά από καισαρική απαιτείται και μία δεύτερη στην επόμενη εγκυμοσύνη.
5. Η τεχνητή ρήξη του θυλακίου, πράξη ρουτίνας στα μαιευτήρια δεν στηρίζεται σε καμιά επιστημονική αναγκαιότητα.
6. Κατά την διάρκεια του τοκετού θα πρέπει να αποφεύγεται η χορήγηση φαρμάκων πλην ειδικών περιπτώσεων.
7. Η χρήση του καρδιοτοκογράφου πρέπει να γίνεται μόνο σε ειδικές παθολογικές καταστάσεις.
8.Δεν είναι υποχρεωτικό η γυναίκα να έχει ύπτια στάση κατά την διάρκεια των ωδινών και του τοκετού.
9. Το υγιές βρέφος πρέπει να μένει με τη μητέρα.
10. Να ενθαρρύνεται η άμεση έναρξη θηλασμού.
11. Να ενθαρρύνονται οι μητέρες να κρατούν το μωρό κοντά τους και να προσφέρουν το στήθος τους όποτε εκείνο το ζητά.

Ο φυσικός τοκετός είναι ανεπανάληπτη εμπειρία για τη μητέρα, για το ζευγάρι, για την οικογένεια και βέβαια δεν διαρκεί μόνο λίγες ώρες αλλά ξεκινάει από τη σύλληψη και ακόμη πριν απ’ αυτήν. Προϋποθέτει ενημέρωση και διαρκή υποστήριξη. Η γυναίκα που επιλέγει αυτό τον δρόμο είναι βασικό να αισθάνεται ασφαλής, να βιώνει μια αρμονική σχέση με τον σύντροφό της, το περιβάλλον της και να εμπιστεύεται τον ειδικό που την παρακολουθεί. Να έχει αποδεχθεί το φύλλο της, τον εαυτό της και την ιδιότητα που πρόκειται να ενσαρκώσει σαν μητέρα. Με τέτοιες συνθήκες σεβασμού προς τη νέα ζωή δεν δημιουργούνται προβλήματα παθολογίας στην εγκυμοσύνη, άρα ούτε επιπλοκές στον τοκετό. Δεν υπάρχει λόγος το έμβρυο να πάρει περίεργες θέσεις και στάσεις (ισχιακό, εγκάρσιο), αλλά η πορεία του αρμονικά ακολουθεί το σχέδιο της φύσης.

Ο τοκετός είναι μια ιερή στιγμή και το ζευγάρι αυτήν την στιγμή χρειάζεται να επιλέξει έναν χώρο ήσυχο, χωρίς δυνατά φώτα, χωρίς την γνωστή περιρρέουσα κατάσταση φόβου, χωρίς παρεμβάσεις. Η μητέρα ενθαρρύνεται από τα πολύ κοντινά της πρόσωπα, να χαλαρώσει ώστε να μπορέσει να αφεθεί στον τοκετό της. Έχει την δυνατότητα να αλλάζει θέσεις και στάσεις ή να περπατάει ώστε να διευκολύνεται το άνοιγμα της λεκάνης, η κάθοδος του εμβρύου και η διαστολή.
Πλάι της παρευρίσκεται η μαία της που βοηθά διακριτικά, μόνο εκεί που χρειάζεται, με σεβασμό στο θαύμα που συντελείται, με βιωμένη εμπειρία τοκετού, άπειρη υπομονή και αγάπη. Με τη βοήθειά της η μητέρα βιώνει όλη την διαδικασία, χωρίς βιάση. Ο λώρος κόβεται τη στιγμή που παύει να έχει παλμό και όχι νωρίτερα.
Τις περισσότερες φορές επιλέγει και τον κόβει ο πατέρας. Μέσα στην πρώτη ώρα είναι πολύ σημαντικό το μωρό να θηλάσει. Ο θηλασμός βοηθά να αποβληθούν τα λόχια φυσιολογικά, ενώ προσφέρει το πιο ισχυρό πρώτο συστατικό τροφής που πάνω απ’ όλα συνδέει το παιδί με την μητέρα. Στον φυσικό τοκετό δεν χρησιμοποιούμε φάρμακα και δεν κάνουμε περιναιοτομία. Συχνά όμως οι γυναίκες εκχωρούν την δύναμη που τους παρέχει η ίδια τους η φύση, στα χέρια τρίτων.
Δέχονται άκριτα την κάθε μορφή παρέμβασης αντί να διεκδικούν τη γνώση και το δικαίωμα να αποφασίζουν μόνες τους για τον τοκετό τους, να αποδέχονται τις υπηρεσίες των ειδικών μόνο όταν δεν αλλοιώνουν τη φύση και τον ανθρώπινο χαρακτήρα της γέννας. Είναι υποχρέωση του μαιευτήρα ή της μαίας να εκμαιεύει αυτή τη δύναμη της γυναίκας από την μνήμη των κυττάρων της και να της την θυμίζει.
Με τη στάση αυτή απ’ όλους μας «…αναγεννάται η φυσική γέννα αλλά και εξανθρωπίζεται η επιστήμη και η τεχνολογία, εκπληρώνοντας τον σκοπό για τον οποίο δημιουργηθήκαν από τον άνθρωπο: την εξυπηρέτηση των αναγκών του και την βελτίωση των όρων ζωής…» (M.Odent).

Τοκετός στο σπίτι
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) διακηρύσσει ότι οι γυναίκες έχουν δικαίωμα να επιλέξουν το χώρο που θα γεννήσουν. Άλλωστε σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη ο φυσικός τοκετός, που έχει ανατεθεί με νόμο στη μαία όπως και στην Ελλάδα, πραγματοποιείται σε υψηλό ποσοστό στο σπίτι (π.χ. στην Ολλανδία φτάνει το 33 %) .
Στην Ελλάδα η γέννα στο σπίτι έχει περάσει από διάφορα στάδια (ανοδικά και καθοδικά), αλλά τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερα ζευγάρια ζητούν να ενημερωθούν και ολοένα και περισσότερες γυναίκες κάθε χρόνο γεννούν προγραμματισμένα στο σπίτι. Οι λόγοι που πολλά σύγχρονα ευαισθητοποιημένα ζευγάρια στην Ελλάδα επιλέγουν τον τοκετό στο σπίτι –σύμφωνα με τα λεγόμενά τους– είναι :
- Γνωρίζουν ότι ο τοκετός έχει εμπορευματοποιηθεί. 
- Γνωρίζουν το υψηλό κόστος των μαιευτηρίων-ξενοδοχείων.
- Γνωρίζουν το μεγάλο ποσοστό των παρεμβάσεων και των καισαρικών τομών (45%-50%), έχουν δηλαδή αντιληφθεί την ιατρικοποίηση του τοκετού.
- Γνωρίζουν ότι η εγκυμοσύνη και ο τοκετός είναι φυσική λειτουργία, γι’ αυτό θέλουν να ακολουθήσουν το δρόμο της φύσης.
Έχοντας λοιπόν αυτά υπόψη τους, ψάχνουν με υπευθυνότητα ώστε να επιλέξουν άτομα (μαίες ή γιατρούς ή εναλλακτικούς θεραπευτές) με τα οποία θα συνεργάζονται σε όλη την εγκυμοσύνη και τα οποία θα παραστούν στον τοκετό τους στο σπίτι με διακριτικότητα και σεβασμό.

Καθόλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης οι έγκυες:
• Παρακολουθούνται με επισκέψεις μαιών στο σπίτι και εργαστηριακές εξετάσεις, ή με ιατρικές επισκέψεις.
• Υποστηρίζονται ψυχολογικά, αν χρειάζεται, και παίρνουν πρακτικές συμβουλές για προετοιμασία.
• Εκπαιδεύονται ώστε να κατανοήσουν πως η εξέλιξη του τοκετού τους εξαρτάται από την ψυχολογική και διανοητική τους στάση, αλλά και από την σωματική κίνηση και τη διατροφή τους σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
• Εκπαιδεύονται να εμπιστεύονται το σώμα τους και τη θηλυκή δημιουργική τους δύναμη.
• Μαθαίνουν πως ο ασφαλής και εύκολος τοκετός δεν είναι υπόθεση των λίγων τελευταίων ωρών αλλά εξαρτάται από την επικοινωνία με σεβασμό και αγάπη με το μωρό τους σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
• Ενημερώνονται για τις προϋποθέσεις που χρειάζεται να πληρούν ώστε να γεννήσουν στο σπίτι, δηλαδή:
- Η έγκυος να είναι υγιής με φυσιολογική πορεία εγκυμοσύνης.
- Να μην έχει προηγούμενη καισαρική, πολύδυμη εγκυμοσύνη, ανώμαλη προβολή του εμβρύου ή πραγματική παράταση.
- Να είναι πραγματικά προετοιμασμένη για τον τοκετό στο σπίτι.

Ο τοκετός στο σπίτι έχει πολλά πλεονεκτήματα για το ζευγάρι, τη μητέρα, και το μωρό τους, διότι το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στις ανάγκες της οικογένειας και όχι στις ανάγκες του μαιευτηρίου. Και οι δύο γονείς μαζί βιώνουν το σπουδαιότερο γεγονός της ζωής τους με αυτονομία, ελευθερία κινήσεων και πρωτοβουλία, με φροντίδα και συμμετοχή του πατέρα και βέβαια με πολύ χαμηλότερη οικονομική επιβάρυνση από ότι στο μαιευτήριο. Στο ζευγάρι αποδεδειγμένα ισχυροποιείται η εκτίμηση, ο σεβασμός και η αγάπη μεταξύ τους, μετά από αυτή τη μοναδική εμπειρία του τοκετού τους. Η έγκυος δέχεται ολιστική φροντίδα από τις μαίες και αντιμετωπίζεται ως υγιής άνθρωπος (σε αντίθεση με το νοσοκομείο που αντιμετωπίζεται ως ασθενής), με σεβασμό στις ανάγκες του σώματος και της ψυχής της.

Ειδικότερα:
Στο πρώτο στάδιο (της διαστολής) έχει τη δυνατότητα να κινείται, να παίρνει στάσεις και θέσεις ανακούφισης, όπως έχει εκπαιδευτεί, και να δέχεται μασάζ ή χαλάρωση μέσα στο νερό, αν θέλει. Η τεχνητή ωδινοποίηση που βιάζει τον τοκετό και «αγριεύει» τους πόνους δεν υφίσταται στον τοκετό στο σπίτι. Η μαία διαθέτει στην έγκυο όσο χρόνο και φροντίδα χρειάζεται ώστε να γεννήσει ήσυχα, με ασφάλεια, ομαλά, χωρίς φόβο και παρεμβάσεις και όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα.
Στο δεύτερο στάδιο (της εξώθησης) οι φυσικές στάσεις, π.χ. στα τέσσερα, που έχει τη δυνατότητα να πάρει η έγκυος στο σπίτι της -σε αντίθεση με το νοσοκομείο- διευκολύνουν την ομαλή έξοδο του μωρού και εξασφαλίζουν την ακεραιότητα του περινέου (στο μαιευτήριο η περινεοτομή είναι πράξη ρουτίνας και εφαρμόζεται στο 99% των εγκύων). Εξαιτίας της περινεοτομής δυσκολεύεται συχνά ο θηλασμός (η μητέρα δεν μπορεί να καθίσει) και δημιουργούνται προβλήματα στη σεξουαλική ζωή του ζευγαριού (σύμφωνα με έρευνα που έγινε στην Αγγλία το 1980 παρατηρήθηκε αύξηση του ποσοστού των διαζυγίων λόγω των σεξουαλικών προβλημάτων που δημιουργούνται μετά την περινεοτομή).
Η στιγμή του τοκετού, το τρίτο στάδιο, είναι μοναδική, ιερή και χρειάζεται το σεβασμό του καθενός που παρίσταται. Μέσα στα πρώτα λεπτά, στην πρώτη ώρα, εξασφαλίζεται ο μοναδικός δεσμός μεταξύ μάνας και παιδιού που κρατά για όλη τους τη ζωή. Υπό την επήρεια των ορμονών του τοκετού, των ορμονών της αγάπης, μάνα και παιδί κοιτάζονται διαρκώς ζωηρά στα μάτια με αγάπη και τρυφερότητα. Το μωρό θηλάζει από την πρώτη ώρα και δεν χάνει με τίποτα την επαφή και το βλέμμα της μητέρας του, κανείς δεν τους χωρίζει. Ο αποχωρισμός που επιβάλλεται στο μαιευτήριο είτε για το μπάνιο είτε για παρακολούθηση, όπως λέει το πρωτόκολλο, εμποδίζει την αγάπη μεταξύ τους και το μωρό πονάει αβοήθητο.
Η πραγματική γέννα (Ο Τοκετός είναι ασφαλής στο σπίτι) Δεν υπάρχει καμία έρευνα που να υποστηρίζει ότι ο τοκετός στο σπίτι είναι λιγότερο ασφαλής από ότι στο νοσοκομείο (“British Medical Journal”, Mar.2000). Οι στατιστικές έρευνες (Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία, κ.α.) έχουν από καιρό αποδείξει ότι ο τοκετός στο σπίτι με επιλεγμένες γυναίκες, είναι ασφαλής υπόθεση και οδηγεί σε χαμηλά ποσοστά ιατρικών παρεμβάσεων (Olsen Ο. Meta-analysis of the Safety of Homebirth, 1997).
Ο τοκετός στο σπίτι κατά την άποψη των γυναικών που τον βίωσαν είναι η πραγματική γέννα, είναι γλυκιά και αξέχαστη εμπειρία και μάλιστα με λιγότερο πόνο από ότι στο νοσοκομείο. Όπως κι αν ήταν ο τοκετός τους, μακρύς ή σύντομος, εύκολος ή δύσκολος, -όπως είπαν- ήταν για αυτές ξεχωριστό γεγονός που η σημασία του ήταν βαθύτερη και σπουδαιότερη από το να τους δώσουν ένα μωρό στο χέρι όπως στο μαιευτήριο.
Ήταν μια τελετουργία που σφραγίσθηκε από την παρουσία ευαίσθητων ανθρώπων και όχι μηχανημάτων. Ήταν διαδικασία που τις έκανε πιο δυνατές, με περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και τη ζωή, που τις έκανε πραγματικές γυναίκες. Ήταν θείο δώρο για αυτές, το μωρό τους και το σύντροφό τους.
Πηγή : mommydotcom

Τριχόπτωση μετά τον τοκετό

Οι γυναίκες συχνά αντιμετωπίζουν έντονη απώλεια μαλλιών,λίγους μήνες μετά τον τοκετό.Αυτή η τριχόπτωση είναι απολύτως φυσιολογική.Προκαλείται από την πτώση των επιπέδων των οιστρογόνων.

Κανονικά,περίπου το 85 έως 95 % των τριχοθυλακίων αναπτύσσονται και το άλλο 5-15 % είναι σε αδράνεια.Μετά την περίοδο αδράνειας,αυτές οι τρίχες πέφτουν - συνήθως κατά το βούρτσισμα ή το λούσιμο - και αντικαθίστανται από καινούργιες.Μια μέση γυναίκα χάνει περίπου 100 τρίχες την ημέρα.
Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, τα αυξημένα επίπεδα των οιστρογόνων παρατείνουν το στάδιο ανάπτυξης.Υπάρχουν λιγότερα τριχοθυλάκια στο στάδιο αδράνειας,ενώ πέφτουν καθημερινά λιγότερες τρίχες,κάνοντας τα μαλλιά να φαίνονται πλούσια και υγιή.
Μετά τον τοκετό,τα επίπεδα των οιστρογόνων πέφτουν και πλέον πολλά περισσότερα τριχοθυλάκια μπαίνουν στο στάδιο αδράνειας.Έτσι όταν κάνουμε ντους ή χτενιζόμαστε θα πέφτουν περισσότερα μαλλιά.Αυτή η ασυνήθιστη απώλεια μαλλιών θα μειώνεται σταδιακά για περίπου 6-12 μήνες.Στις περισσότερες μητέρες τα μαλλιά επανέρχονται στα πρώτα γενέθλια του παιδιού τους.

Τι μπορώ να κάνω για την απώλεια μαλλιών;
Τα καλά νέα είναι ότι αυτή η απώλεια μαλλιών είναι μία προσωρινή κατάσταση και δεν πρόκειται για κάτι ανησυχητικό.
Εάν όμως η τριχόπτωση σας ενοχλεί,οι παρακάτω συμβουλές από ειδικούς-δερματολόγους μπορούν να βοηθήσουν την κατάσταση μέχρι τα μαλλιά σας να επανέλθουν στα φυσιολογικά επίπεδα.

Τι συνιστούν οι δερματολόγοι και τι όχι:
1.Χρησιμοποιήστε ένα σαμπουάν για όγκο.Αυτά τα σαμπουάν τείνουν να περιέχουν συστατικά όπως πρωτεΐνη που λειτουργεί ως ασπίδα στα μαλλιά,κάνοντας τα να φαίνονται πιο γεμάτα.

3.Αποφύγετε οποιοδήποτε σαμπουάν με την ένδειξη «σαμπουάν με κοντίσιονερ».Αυτά περιέχουν βαριά ενυδατικά στοιχεία που μπορεί να βαραίνουν τα μαλλιά και να τα κάνει να φαίνονται λίγα και λαδωμένα.

4.Χρησιμοποιήστε ένα conditioner για λεπτά μαλλιά.Αυτό είναι πιο ελαφρύ και δεν βαραίνει την τρίχα.

5.Χρησιμοποιήστε ενυδατική κρέμα κυρίως στις άκρες των μαλλιών σας.Η εφαρμογή της σε όλα τα μαλλιά έχει την τάση να λαδώνει τη ρίζα.

6.Αποφύγετε κρέμες μαλλιών με την ένδειξη «εντατική ενυδάτωση».Είναι πολύ βαριές.

7.Δοκιμάστε νέο κούρεμα!Μερικά κουρέματα κάνουν τα μαλλιά να φαίνονται πιο γεμάτα.Πολλές νέες μητέρες προτιμούν τα κοντά μαλλιά.Φαίνονται πιο πολλά ενώ είναι και πιο βολικά αφού δεν χρειάζεται πολύς χρόνος για το στέγνωμα και το φορμάρισμα.Για τις μαμάδες οτιδήποτε εξοικονομεί χρόνο που μπορεί να του φανεί σωτήριος!

Μια επισήμανση για τις νέες μαμάδες:Μέρος της τρίχας μπορεί να τυλιχθεί σφιχτά γύρω από τα μικροσκοπικά άκρα του μωρού σας,όπως τα δάκτυλα των χεριών του,τους καρπούς,τους αστραγάλους.Αυτό ονομάζεται τουρνικέ(hair tourniquet)και μπορεί να είναι αρκετά επώδυνο για το μικρό σας.
Αν το βρείτε να κλαίει και δεν υπάρχει προφανής λόγος,ελέγξτε προσεκτικά μήπως έχει τυλιχτεί σφιχτά τρίχα από τα μαλλιά σας και το πονάει.Κάτι τέτοιο μπορεί να προκαλέσει μέχρι και διακοπή της αιμάτωσης ή και λοίμωξη.Συμβαίνει πολύ σπάνια αλλά είναι καλό οι μαμάδες να γνωρίζουν ότι συμβαίνει.


Πηγή:healthpress.gr


Εμένα προσωπικά ακόμα με προβληματίζει το θέμα της τριχόπτωσης,11 μήνες σχεδόν μετά τον τοκετό!!!Ας ελπίσουμε πως η απώλεια μαλλιών που ελαττώνεται στους 6-12 μήνες μετά ισχύει!

Μετά τη μεγάλη συνάντηση!

Μάθετε όσα συμβαίνουν μετά τον τοκετό αλλά και τις εξετάσεις που θα βεβαιώσουν οτι εσείς και το μωρό σας "χαίρετε άκρας υγείας"!   
Το σπουδαιότερο κεφάλαιο της ζωής σας ξεκίνησε αμέσως μόλις ακούστηκε το κλάμα του μικρού σας θησαυρού! Αφού το καλωσορίσετε χαρίζοντάς του την πιο ζεστή σας αγκαλιά, το μωράκι σας θα υποβληθεί στον προκαθορισμένο έλεγχο ώστε να διαπιστωθεί αν είναι γερό και υγιές ενώ στη συνέχεια θα μεταφερθεί στο θάλαμο νεογνών. Όσο για εσάς, μετά τη μεγάλη στιγμή της συνάντησης με το μωράκι σας, θα είστε υπό στενή παρακολούθηση από τον γυναικολόγο.

Ο απαραίτητος έλεγχος

Αφού η μαία φορέσει στο μικρούλι σας το πρώτο του βραχιόλι που φέρει το επώνυμο του, ο παιδίατρος του χορηγεί ενδομυϊκά συγκεκριμένη ποσότητα βιταμίνης Κ, απαραίτητη για τη φυσιολογική πήξη του αίματος, και προχωρά στον καθορισμένο νεογνικό έλεγχο:

Βάρος και ύψος. Τα περισσότερα φυσιολογικά νεογέννητα ζυγίζουν από 2,5 έως 3,5 κιλά ενώ όσον αφορά το ύψος τους κυμαίνεται από 40 μέχρι 50 εκατοστά. Έχετε κατά νουν πως τα δύο αυτά στοιχεία είναι προσωπικά, πράγμα που σημαίνει πως διαφέρουν σημαντικά από νεογέννητο σε νεογέννητο. Στην περίπτωση που το μωρό είναι λίγο παραπάνω στρουμπουλό ή αντιθέτως, αρκετά αδύνατο, είναι αναγκαίο να γίνουν πιο εξειδικευμένες εξετάσεις ώστε να διαπιστωθεί αν υπάρχει κάποιο νόσημα που πιθανότατα επηρέασε την ανάπτυξή του.

Περιφέρεια κεφαλιού. Η περιφέρεια του νεογνικού κεφαλιού είναι πολύ χρήσιμη καθώς βοηθά στην παρακολούθηση της ανάπτυξης του κρανίου και φυσικά του εγκεφάλου του μωρού. Όσον αφορά το μέγεθός του, μπορεί κανείς να παρατηρήσει πως είναι δυσανάλογο με το υπόλοιπο σώμα του ενώ πρέπει να ξέρετε πως όσο πιο νωρίς γεννιέται ένα μωρό, τόσο πιο μεγάλο είναι το κεφάλι του, συγκριτικά πάντα με το σώμα του. Μην αγχώνεστε όμως! Σε κάθε περίπτωση, αυτό είναι φυσιολογικό.

Μέτρηση θερμοκρασίας. Στα πλαίσια του προκαθορισμένου ελέγχου της υγείας του μωρού, είναι και η μέτρηση της θερμοκρασίας του σώματός του. Στην περίπτωση που η θερμοκρασία του βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα ο γιατρός, θα το τυλίξει σε μια πετσέτα. Έχετε υπόψη σας αυτό δεν είναι δείγμα προβλήματος, γι αυτό δε χρειάζεται να ανησυχήσετε. Μην ξεχνάτε άλλωστε, πως τόσο ο οργανισμός όσο και το σωματάκι του, χρειάζονται λίγο χρόνο για να προσαρμοστούν στις συνθήκες του νέου περιβάλλοντος.

Αναπνοή. Όσο βρισκόταν στο πρώτο του σπίτι, τη μήτρα, το μωράκι σας δεν ανέπνεε. Λάμβανε το οξυγόνο που χρειαζόταν για τη φυσιολογική του ανάπτυξη, από τον ομφάλιο λώρο. Όπως καταλαβαίνετε, ο παιδίατρος τώρα πρέπει να διευκολύνει τη διαδικασία της αναπνοής. Χρησιμοποιώντας έναν ειδικό καθετήρα, θα απομακρύνει από τη μύτη, το στόμα και το στομάχι του το αμνιακό υγρό που, στη διάρκεια της εννιάμηνης παραμονής του στην κοιλίτσα σας, είχε καταπιεί. Αφού το αναπνευστικό του σύστημα καθαρίσει, το μωρό θα πρέπει να αναπνέει κανονικά (αν δυσκολεύεται ακόμα, του χορηγείται οξυγόνο).

Το test που αποκαλύπτει

Στη διάρκεια των πρώτων λεπτών της ζωής του, το μικρούλι σας καλείται να αποδείξει πως είναι υγιές και μάλιστα βάσει βαθμολογίας! Το ειδικό τεστ, γνωστό ως τεστ Apgar, στο οποίο θα υποβληθεί, δίνει στον παιδίατρο σημαντικές πληροφορίες για το πόσο καλά λειτουργεί ο οργανισμός του. Πραγματοποιείται το πρώτο και το πέμπτο λεπτό της ζωής και ουσιαστικά ελέγχει και αξιολογεί πέντε σημεία: τους καρδιακούς παλμούς, την αναπνοή, το μυϊκό τόνο, τα αντανακλαστικά και το χρώμα του δέρματός του. Καθένα από αυτά τα χαρακτηριστικά βαθμολογείται από 0 έως 2 βαθμούς και στο τέλος οι βαθμοί προστίθενται για να δώσουν το τελικό σκορ.

Το "άριστα" (το 10 δηλαδή), είναι συνήθως άπιαστο από το πρώτο λεπτό αφού τα περισσότερα νεογέννητα έχουν μελανά χεράκια ή/ και ποδαράκια αλλά και γιατί η αναπνοή είναι ακόμα ακανόνιστη. Όταν επαναληφθεί στα πέντε λεπτά, η επιτυχία είναι πολύ πιο εύκολη! Υγιές είναι το μωρό του οποίου βαθμολογία κυμαίνεται από 7 μέχρι 10 βαθμούς.

Η πρώτη του αιμοληψία

Τη δεύτερη ή τρίτη μέρα μετά τη γέννηση, το μικρό σας θα δώσει πρώτη φορά αιματάκι! Ο παιδίατρος θα πάρει λίγες σταγόνες αίματος από την πατούσα του προκειμένου να διαπιστωθεί αν πάσχει από σοβαρές παθήσεις οι οποίες δε μπορούν να γίνουν αντιληπτές κατά τη γέννηση. Στόχος του προληπτικού ελέγχου δεν είναι άλλος από το να είναι ανιχνεύσει τις εξής καταστάσεις:

Έλλειψη του ενζύμου G6PD. Τα παιδιά που παρουσιάζουν έλλειψη του συγκεκριμένου ενζύμου μπορεί να εμφανίσουν αιμολυτικό ίκτερο και αιμολυτική αναιμία, όταν δοκιμάσουν συγκεκριμένα φαγητά (π.χ. κουκιά), όταν έρθουν σε επαφή με ορισμένες ουσίες (π.χ. ναφθαλίνη) ή πάρουν κάποια φάρμακα (π.χ. ασπιρίνη). Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο ωφέλιμο είναι να το γνωρίζετε και να μάθετε στο παιδί όσα πρέπει να αποφεύγει καθώς μεγαλώνει.

Φαινυλκαιτονουρία. Η συγκεκριμένη πάθηση δεν επιτρέπει στον οργανισμό να μεταβολίσει τη φαινυλαλανίνη, ουσία που τη συναντούμε σε αρκετά φαγητά. Αν διαγνωστεί εγκαίρως, το παιδί πρέπει να μάθει να ακολουθεί ένα διαιτολόγιο από το οποίο εξαιρούνται τροφές που περιέχουν ποσότητα της συγκεκριμένης ουσίας. Σε διαφορετική περίπτωση, είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει προβλήματα στη υγεία του.

Συγγενής υποθυρεοειδισμός. Πρόκειται για ένα πρόβλημα του θυρεοειδή, του ενδοκρινούς δηλαδή αδένα που βρίσκεται στο λαιμό, ο οποίος δε λειτουργεί καθόλου ή δε λειτουργεί καλά. Το αποτέλεσμα είναι να μην παράγεται ή να παράγεται ελάχιστη ποσότητα θυροξίνης, ορμόνη αναγκαία για τον οργανισμό, κυρίως για τον μεταβολισμό. Ένα χάπι θυροξίνης καθημερινά, είναι απαραίτητο για μια φυσιολογική ζωή.

Μεσογειακή αναιμία. Στη χώρα μας, καθότι Μεσογειακή, είναι αρκετά διαδεδομένη. Ενώ πιο παλιά εξετάζονταν μόνο τα μωρά που άνηκαν σε κάποια ομάδα υψηλού κινδύνου (π.χ. οικογενειακό ιστορικό), τώρα πια η προληπτική διάγνωση είναι υποχρεωτική σε όλα τα νεογέννητα. Αν το μωρό έχει μεσογειακή αναιμία, η αντιμετώπιση, μέσω μεταγγίσεων αίματος ή άλλου τρόπου που θα σας προτείνουν οι ειδικοί, είναι απολύτως αναγκαία.

Παιδίατρος: O φρουρός της υγείας του!
Κατά την παραμονή σας στο μαιευτήριο, ο παιδίατρος παρακολουθεί στενά το μωράκι σας έτσι ώστε αν παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα, να επέμβει αμέσως. Κάθε μέρα λοιπόν που θα το επισκέπτεται μέχρι να πάρετε το πολυπόθητο εξιτήριο, θα ελέγχει:

• Το βάρος του

• Αν παρουσίασε ίκτερο

• Αν θηλάζει

• Τη θερμοκρασία του

• Αν ο αριθμός κενώσεων είναι ικανοποιητικός

  πηγη fthis

Συσπάσεις και πρόωρος τοκετός

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τις συσπάσεις

1. Είναι φυσιολογικό να έχω συσπάσεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης;

Είναι εντελώς φυσιολογικό. Όλοι οι μύες του σώματός μας συσπώνται δεκάδες φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας και το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη μήτρα. Χάρη στους υπερηχογράφους, έχουμε τη δυνατότητα να διαπιστώσουμε ότι η μήτρα είναι πολύ «δραστήρια», ακόμα κι όταν δεν υπάρχει εγκυμοσύνη. Συνήθως, οι συσπάσεις ακολουθούν μια γραμμική πορεία: από τη βάση προς την κορυφή της μήτρας ή το αντίστροφο. Όταν όμως πρόκειται για περίοδο εγκυμοσύνης, τότε η δραστηριότητα αυτή γίνεται ακόμα πιο έντονη. Κυρίως όταν ο μικρός κάτοικος της μήτρας μεγαλώσει αρκετά ώστε να μπορεί να ακουμπά τα τοιχώματά της. Οι μικρές κλοτσιές ή μπουνιές του εμβρύου λειτουργούν πολλές φορές ως ερέθισμα που προκαλεί σύσπαση. Γι' αυτό, γύρω στους τέσσερις μήνες, αρχίζουμε να νιώθουμε τις συσπάσεις, οι οποίες όμως δεν εμφανίστηκαν για πρώτη φορά σε αυτή τη φάση της κύησης, αλλά προϋπήρχαν ακόμα και πριν από τη σύλληψη. Αν και δεν προκαλούν πόνο, είναι εύκολο να τις αναγνωρίσει κανείς: η κοιλιά σκληραίνει για μερικά δευτερόλεπτα και στη συνέχεια χαλαρώνει ξανά.

2. Ποια είναι η χρησιμότητά τους;

Καθώς τα πάντα στη φύση είναι σχεδιασμένα με σοφία, δεν θα μπορούσαν αυτές οι συσπάσεις να γίνονται χωρίς λόγο. Η μήτρα επωφελείται από αυτές και μάλιστα με πολλούς τρόπους. Καθώς τεντώνεται, προετοιμάζεται για να επιμηκυνθεί κατά περίπου τρεις φορές από το ξεκίνημα έως το τέλος της εγκυμοσύνης. Παράλληλα, οι συσπάσεις βοηθούν τις φλέβες της μήτρας να αδειάσουν και στη συνέχεια να ξαναγεμίσουν με καλά οξυγονωμένο αίμα. Τέλος, οι συσπάσεις που ονομάζονται Braxton Hicks (από το όνομα του βρετανού γυναικολόγου που αναφέρθηκε σε αυτές το 1872) είναι μια καταπληκτική «γυμναστική» για τη μήτρα ενόψει της ημέρας του τοκετού. Είναι σαν να κάνει εξάσκηση για να είναι σε τέλεια φόρμα τη στιγμή που θα πρέπει να ανοίξει δρόμο για το μωρό. Δεν είναι τίποτα άλλο από την «πρόβα τζενεράλε» του τοκετού.

3. Πότε να ανησυχήσω;

Από τη στιγμή που οι συσπάσεις γίνουν επώδυνες ή σας προκαλούν έντονη δυσφορία γιατί είναι πολύ συχνές, πρέπει να ενημερώσετε αμέσως τη μαία ή το γυναικολόγο σας. Κυρίως εάν βρίσκεστε ακόμη μακριά από την ημερομηνία του τοκετού. Ο λόγος είναι ότι οι φυσιολογικές συνήθως συσπάσεις ενδέχεται να γίνουν παθολογικές και να προκαλέσουν διαστολή του τραχήλου, με αποτέλεσμα να υπάρξει αποβολή ή πρόωρη γέννα. Γι' αυτό, ο γιατρός σας θα πρέπει να σας εξετάσει άμεσα και να διαπιστώσει την κατάσταση του τραχήλου. Το πρόβλημα αυτό παρουσιάζεται συχνότερα σε γυναίκες των οποίων ο μυς της μήτρας δεν είναι αρκετά σφιχτός, είτε επειδή έτσι γεννήθηκαν είτε επειδή έχουν υποβληθεί σε ενδομήτριες χειρουργικές επεμβάσεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο τράχηλος δεν μπορεί να αντισταθεί στην πίεση που του ασκείται από τις συσπάσεις Braxton Hicks, οι οποίες σε μια άλλη γυναίκα θα περνούσαν απαρατήρητες. Επίσης, εμπύρετες λοιμώξεις μπορεί να προκαλέσουν έντονες συσπάσεις, γι' αυτό μην παίρνετε ποτέ αψήφιστα ιούς και βακτήρια. Πρέπει οπωσδήποτε να απευθύνεστε στο γιατρό σας.

4. Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για τις συσπάσεις;

Αυτό που μπορείτε να κάνετε εάν νιώθετε συχνά συσπάσεις είναι να μένετε για αρκετές ώρες ξαπλωμένη. Όταν ξαπλώνετε, μειώνεται η πίεση που ασκείται στη μήτρα εξαιτίας του βάρους του μωρού. Εάν χρειαστεί, ο γιατρός σας μπορεί να σας χορηγήσει και σπασμολυτικά φάρμακα.

5. Πώς θα αναγνωρίσω τις συσπάσεις που προμηνύουν τοκετό;

Αν ρωτήσετε οποιαδήποτε γυναίκα έχει βρεθεί σε αυτή τη θέση, θα σας διαβεβαιώσει ότι αναγνώρισε τις συσπάσεις του τοκετού από την πρώτη στιγμή. Το ένστικτό σας είναι απίθανο να κάνει λάθος… διάγνωση. Για να είστε σε ετοιμότητα, πάντως, πρέπει να ξέρετε ότι οι συγκεκριμένες συσπάσεις είναι πολύ πιο έντονες από τις άλλες και γίνονται αισθητές σε ολόκληρη την κοιλιά, όχι μόνο στη μια πλευρά, όπως μπορεί να συμβαίνει με τις συσπάσεις που έχετε νιώσει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Άλλο ένα στοιχείο που τις διαφοροποιεί είναι ότι προκαλούν πόνο ο οποίος γίνεται πιο δυνατός όσο περνάει η ώρα. Επίσης, γίνονται όλο και πιο συχνές και «τακτικές», δηλαδή εμφανίζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Όταν ο χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο συσπάσεις γίνει μικρότερος από δέκα λεπτά, τότε ξέρετε ότι έχει έρθει η ώρα του τοκετού.

6. Ποιος είναι ο ρόλος τους στον τοκετό;

Οι συσπάσεις προκαλούνται από την ωκυτοκίνη, μια ορμόνη που απελευθερώνεται στο αίμα λίγο μετά την έναρξη του τοκετού. Φανταστείτε τη μήτρα σας σαν ένα μπουκάλι, με τον τράχηλο να αντιπροσωπεύει το στόμιο. Στην πρώτη φάση του τοκετού, λοιπόν, οι συσπάσεις αναγκάζουν τον τράχηλο να διασταλεί, ώστε να επιτρέψει στο μωρό να περάσει από μέσα. Στην επόμενη φάση, με κάθε σύσπαση το μωρό κατεβαίνει όλο και πιο χαμηλά. Ταυτόχρονα, δημιουργούν στη μητέρα την ανάγκη να σπρώξει.

7. Γιατί οι συσπάσεις του τοκετού πονάνε;

Κάθε έντονη μυϊκή προσπάθεια προκαλεί πόνο. Και η προσπάθεια που καταβάλλει η μήτρα για να προκαλέσει διαστολή του τραχήλου και την έξοδο, τελικά, του μωρού είναι πραγματικά πολύ έντονη. Επιπλέον, εξαιτίας του στρες που προκαλεί ο επερχόμενος τοκετός, εκκρίνεται αδρεναλίνη η οποία μπλοκάρει τη δράση των ενδορφινών που λειτουργούν ως φυσικά αναλγητικά και εκκρίνονται από τον πλακούντα. Γι' αυτό, όσο πιο αγχωμένη είναι η μητέρα, τόσο πιο επώδυνες γίνονται οι συσπάσεις του τοκετού.

8. Λέγεται ότι οι πόνοι που προκαλούν οι τεχνητές συσπάσεις είναι πιο έντονοι σε σχέση με τις φυσιολογικές. Είναι αλήθεια;

Σε γενικές γραμμές, ναι. Μια σύσπαση όταν γίνεται φυσιολογικά δεν αφορά ποτέ το 100% των ινών του μυ. Όταν όμως προκαλούνται τεχνητές ωδίνες, είτε με τη χρησιμοποίηση ειδικού τζελ είτε με ορό, επηρεάζονται όλες ο μυϊκές ίνες της μήτρας. Έτσι, ο πόνος γίνεται πιο έντονα αισθητός.

9. Πότε σταματούν οι συσπάσεις μετά τον τοκετό;

Συνεχίζονται και μετά την έξοδο του μωρού, αφού έπειτα πρέπει να βγει ο πλακούντας, κάτι που συνήθως συμβαίνει μισή ώρα μετά τον τοκετό. Χάρη στις συσπάσεις που συνεχίζονται -με μικρότερη ένταση πια-, ο πλακούντας αποκολλάται και βγαίνει με λίγες ωθήσεις. Παρόμοιες συσπάσεις θα νιώθετε για άλλες τέσσερις με πέντε μέρες, ιδιαίτερα εάν θηλάζετε. Προκαλούνται για να βοηθήσουν τη μήτρα να ξεκινήσει την επαναφορά της στην προηγούμενη μορφή της. Αν είναι πολύ επώδυνες, ο γιατρός θα σας συστήσει ένα απλό αναλγητικό, όπως παρακεταμόλη. Στην ανώδυνη μορφή τους θα συνεχιστούν για περίπου ένα μήνα ακόμα, μέχρι η μήτρα να επιστρέψει στο αρχικό της μέγεθος και σχήμα.

Με τη συνεργασία της Μυρτώς Σωτηροπούλου (μαιευτήρας-γυναικολόγος).

Πηγή:imommy.gr