Η Σάννυ Χατζηαργύρη ζει τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής της. Η ηθοποιός έγινε μητέρα για πρώτη φορά και μάλιστα έφερε στον κόσμο δίδυμα.
Συγκεκριμένα, η Σάννυ Χατζηαργύρη μπήκε στις 26/03/2015 σε ιδιωτικό μαιευτήριο και λίγο μετά τις 17:00 γέννησε δυο υγιέστατα αγοράκια, βάρους 3 κιλών, με καισαρική. Στο πλευρό της ήταν από την πρώτη στιγμή ο σύζυγός της, Αλέξανδρος Μίντζιας, συγγενείς και φίλοι.
Το δωμάτιο του μαιευτηρίου έχει κατακλυστεί από δώρα και φίλους που πηγαίνουν για να συγχαρούν το ζευγάρι και να δουν τα μωράκια ενώ το ζευγάρι πλέει σε πελάγη ευτυχίας.
Η Σάννυ Χατζηαργύρη και ο σύζυγός της, γνωστός δικηγόρος των Αθηνών, γνωρίστηκαν πριν πολλά χρόνια μέσω της κοινής τους φίλης, Μαρίας Σολωμού, και πριν πέντε χρόνια παντρεύτηκαν στην Κέρκυρα.
Πηγή φωτογραφίας: windowlight
«Δεν θέλω να πω κάτι για τον σύζυγό μου γιατί δεν θα θέλει κι αυτός να το κάνω. Το μόνο που μπορώ να αποκαλύψω είναι ότι μου τον γνώρισε η Μαρία Σολωμού, όπως και εγώ γνώρισα σε εκείνη τον Πάνο Μουζουράκη και στην ΠαναγιώταΒλαντή τον σύντροφό της», είχε δηλώσει η ηθοποιός σε παλαιότερη συνέντευξή της στο Thema People.
Η κατά κόσμων, Λίλη, από τους Singles είναι πλέον μανούλα και έτοιμη να αφοσιωθεί στους τρεις άντρες της ζωής της.
Το βούλευμα του Συμβουλίου εφετών, αποκαλύπτει ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το πως οι κοπέλες εκδίδονταν παρά τη θέληση τους, για να «ξεχρεώσουν» τη βίζα τους στην Ελλάδα, πως συντηρούνταν με κοκαΐνη για να μην αντιδρούν και πως κρατούνταν φυλακισμένες.
Ήταν Νοέμβρης του 2008 όταν η αστυνομία, σε συνεργασία με την Ιντερπόλ συνέλαβαν 23 άτομα ως μέλη σπείρας σωματεμπορίας. Η επιχείρηση είχε την κωδική ονομασία «λευκός άρτος». Οι συλληφθέντες κατηγορούνται ότι συνέστησαν εγκληματική οργάνωση που έκανε εμπόριο λευκής σάρκας και νομιμοποιούσε τα έσοδα, μέσω της αλυσίδας αρτοποιίας που διατηρούσε ο αρχηγός. Η υπόθεση θα εκδικαστεί την Τρίτη, 31 Μαρτίου.
Τους έταζαν δουλειά, τις φυλάκιζαν και τις ανάγκαζαν να εκδίδονται!
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Μαρίας Ψαρά και του Λευτέρη Μπιντέλα από το Έθνος, το κύκλωμα συνεργαζόταν με γραφεία ευρέσεως εργασίας σε χώρες της πρώην Σοβιετικής ένωσης. Εκεί εντοπίζονταν οι πιο καλλίγραμμες, τους υπόσχονταν ότι θα τους βρουν δουλειά στην Ελλάδα και τις προμήθευαν με τα απαραίτητα ταξιδιωτικά έγγραφα και τα αεροπορικά τους εισιτήρια. Όταν τα κορίτσια έφταναν στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, τις παραλάμβανε ένας Μολδαβός στενός συνεργάτης των αφεντικών και τις εγκαθιστούσε σε διαμερίσματα του κυκλώματος. Για την «εξυπηρέτηση» αυτή, τις χρέωναν με 30.000 ευρώ. Και μετά τους έλεγαν πως θα τους ξεπλήρωναν με την εργασία τους. Να χορεύουν στα νυχτερινά κέντρα που διατηρούσε η οργάνωση στην Αττική και να κλείνουν ερωτικά ραντεβού. Όσες αντιδρούσαν, πείθονταν με βία και απειλές. Τα έσοδα, ξεπλένονταν από τις αλυσίδες φούρνων. Έτσι κι αλλιώς είχαν συστήσει μια κυπριακή offshore για να αποφεύγουν τους ελέγχους. Από τα αναλυτικά στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι οι ημερήσιες εισπράξεις κατά μέσον όρο έφταναν τα 25.000 ευρώ.
Από τα αναλυτικά στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι οι ημερήσιες εισπράξεις κατά μέσον όρο έφταναν τα 25.000 ευρώ. Σημειώνεται εδώ ότι τα μαγαζιά αυτά, όπως και κάποια άλλα που φέρονται να κατέχουν οι κατηγορούμενοι, συνεχίζουν να λειτουργούν, χωρίς όμως να εμφανίζονται οι ίδιοι ιδιοκτήτες, που πλέον εμφανίζονται μόνο στις αλυσίδες των αρτοποιείων.
Μάλλιστα, αδιαμφισβήτητος αρχηγός της οργάνωσης ήταν ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας φούρνων. Υπαρχηγός, ήταν ο αδερφός του. Ο αρχηγός εμφανιζόταν καθημερινά στα νυχτερινά κέντρα. Όπως και ένας συνταξιούχος αστυνομικός, που πληρωνόταν για να ειδοποιεί για τις ξαφνικές εφόδους.
Σύμφωνα με τις καταθέσεις των αξιωματικών της Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος, στα στριπτιζάδικα εργάζονταν περισσότερες από 50 γυναίκες. Το πρόγραμμα περιλάμβανε και live sex που προβαλλόταν σε γιγαντοοθόνη.
Οι κατηγορούμενοι εξακολουθούν να έχουν την αλυσίδα φούρνων.
Η Gianna Jessen, αν όλα πήγαιναν όπως είχαν σχεδιάσει οι γιατροί και οι βιολογικοί της γονείς, σήμερα δεν θα ζούσε. Είχαν αποφασίσει να υποβάλλουν σε έκτρωση το έμβρυο στο οποίο θα μεγάλωνε η Gianna. Ωστόσο, κάτι δεν πήγε καλά και η Gianna επέζησε.
Σήμερα, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και με τους λόγους που εκπονεί, λόγους όπως αυτόν που θα παρακολουθήσετε, μεταδίδει το μήνυμα ότι η έκτρωση είναι λάθος. Επιθυμία της είναι να αποτρέψει τις γυναίκες και τις περισσότερες φορές και τους άνδρες που εξαναγκάζουν τις γυναίκες σε άμβλωση, να μην μπουν στην διαδικασία αυτή.
Επίσης, σκοπός των ομιλιών της, αλλά και της συγκεκριμένης ανάρτησης δεν είναι να κάνει τις εκατομμύρια γυναίκες που υπέβαλαν το έμβρυο τους σε έκτρωση να νιώσουν άσχημα για την πράξη τους, αλλά να αντιληφθούν το λάθος τους και να μην το επαναλάβουν. Η παραδοχή μιας λάθος πράξης και η συγχώρεση είναι αρετές. Κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι κάνουν λάθη, ακόμα και αυτό το λάθος που έχει να κάνει με την απόφαση να στερηθεί μια ζωή. Το κακό ξεκινάει από τη στιγμή που δεν αντιλαμβανόμαστε ή δεν θέλουμε να καταλάβουμε το λάθος που κάναμε και το επαναλαμβάνουμε. Αναμφίβολα το θέμα της έκτρωσης είναι ένα άκρως λεπτό θέμα.
Τιμώντας την «Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού» ανατρέχουμε στη ζωή και το έργο πέντε παιδιών, που παρά το πολύ νεαρό της ηλικίας τους, αγωνίζονται σθεναρά ενάντια στην καταπάτηση θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, λειτουργώντας παραδειγματικά για όλους μας και επηρεάζοντας τον κόσμο στο σύνολό του.
Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 20 Νοεμβρίου 1989 υιοθέτησε τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, μία σύμβαση-υπόσχεση ότι θα γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να διασφαλιστούν τα δικαιώματα τους. Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού είναι ο πρώτος παγκόσμιος νομικά δεσμευτικός κώδικας για τα δικαιώματα που όλα τα παιδιά πρέπει να απολαμβάνουν. Θέτει στοιχειώδεις αρχές για την ευημερία των παιδιών στα διάφορα στάδια εξέλιξής τους και αποτελείται από 54 άρθρα.
Η Σύμβαση ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Πολωνικής κυβέρνησης και της UNICEF και τέθηκε σε ισχύ το 1990. Μέχρι σήμερα έχει επικυρωθεί σχεδόν από όλες τις χώρες του κόσμου, ενώ στην Ελλάδα επικυρώθηκε το 1992.
Ένας χάρτης με τα δικαιώματα των παιδιών ανά τον κόσμο
Παρά τα διεθνή κείμενα προστασίας των παιδιών, που σε πολλές χώρες αποτελούν κενό γράμμα, εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να υποφέρουν από τη φτώχεια και να στερούνται της στοιχειώδους σχολικής εκπαίδευσης, εκατοντάδες χιλιάδες υφίστανται τις τραγικές συνέπειες συρράξεων και οικονομικού χάους, δεκάδες χιλιάδες ακρωτηριάζονται στους πολέμους και πολλά ακόμη ορφανεύουν ή και σκοτώνονται από τον ιό του AIDS και από άλλες ασθένειες.
Στον αγώνα για την καταπολέμηση κάθε μορφής παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συμμετέχουν ενεργά και υποδειγματικά παιδιά από όλον τον κόσμο, επιτυγχάνοντας να βοηθήσουν ουσιαστικά συνανθρώπους τους που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε πέντε τέτοια εξαιρετικά παραδείγματα προκειμένου να λειτουργήσουν ως αφορμή για προβληματισμό και περαιτέρω προσωπική έρευνα.
1. Nkosi Johnson (1989-2001)
«Ενδιαφερθείτε για εμάς και αποδεχτείτε μας- είμαστε όλοι άνθρωποι. Είμαστε φυσιολογικοί. Έχουμε χέρια. Έχουμε πόδια. Μπορούμε να περπατήσουμε, μπορούμε να μιλήσουμε, έχουμε ανάγκη όπως ακριβώς και εσείς- μην μας φοβάστε- είμαστε όλοι ίδιοι».
Ο NKosi Johnson στο διάστημα της πολύ σύντομης ζωής του, αφιερώθηκε στον HIV/AIDS ακτιβισμό σε μία προσπάθεια να μιλήσει δημοσίως για τα δικαιώματα των ανθρώπων που πάσχουν από το ιό και την ανάγκη τους να αντιμετωπίζονται ως ίσοι και ίδιοι με τους υπόλοιπους. Η αρχή για την ενεργό κοινωνική του δράση ξεκίνησε όταν του αρνήθηκε η παρακολούθηση σε σχολείο του Γιοχάνεσμπουργκ λόγω του γεγονότος ότι ό ίδιος ήταν φορέας του ιού.
Γεννημένος από μία μητέρα που όντας θετική στον ιό αρρώσταινε μέρα με την ημέρα, δόθηκε για υιοθεσία στον Gail Johnson, υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων του Γιοχάνεσμπουργκ. Έκανε θεραπεία προκειμένου να εμποδίσει την εξάπλωση του ιού και την ίδια στιγμή αγωνίστηκε για την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κόσμου γύρω από τον ιό. Μαζί με τη θετή μητέρα του δημιούργησαν ένα καταφύγιο στο Γιοχάνεσμπουργκ για μητέρες και παιδιά που νοσούν από τον ιό, το οποίο ονόμασαν NkosiΆs Haven. Μεταξύ όλων των ομιλιών του, αυτή με τη μεγαλύτερη επιρροή ήταν όταν ως κεντρικός ομιλητής στο 13ο Διεθνές Συμπόσιο για το AIDS μας χάρισε έναν εξαιρετικό λόγο δύναμης και θάρρους, έναν λόγο-έμπνευση για όλους.
Ο Nkosi τελικά απεβίωσε το 2001 χωρίς όμως στιγμή να σταματήσει να αγωνίζεται. Το 2005 του αποδόθηκε το Βραβείο Ειρήνης για παιδιά.
2. Baruani Ndume: Radio Kwizera: ένα πρόγραμμα κατά της βίας και υπέρ της ειρήνης
«Σκοπός μου είναι τα παιδιά όλου του κόσμου να αποκτήσουν τη δική τους φωνή έτσι ώστε τα δικαιώματά τους να μην καταπατώνται πουθενά».
Ο Baruani Ndume σε ηλικία επτά χρόνων ξεφεύγει από τον στρατό του Κονγκό που εισέβαλλε στο σπίτι του, αφήνοντας πίσω του μητέρα και αδερφό, και με τη βοήθεια ενός συγχωριανού του καταφθάνει στους καταυλισμούς εσωτερικών προσφύγων στην Τανζανία που είχαν φτιαχτεί προκειμένου να φιλοξενούν όσους κατάφερναν να μην πέσουν στα θανατηφόρα χέρια του στρατού. Ο μοναδικός επιζώντας της οικογενείας του μάχεται για την επιβίωσή του και με τη βοήθεια του Γραφείου Προσφύγων λαμβάνει υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση.
Οι εμπειρίες ζωής που συλλέγει στον καταυλισμό τον μετατρέπουν σε έναν δραστήριο νέο ακτιβιστή ο οποίος αγωνίζεται για να βοηθήσει τα παιδιά των καταυλισμών να εκπαιδευτούν, να αποκτήσουν τη δική τους φωνή και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Επιμελείται μία ραδιοφωνική εκπομπή με τον τίτλο «Children for Children» μέσω της οποίας δίνει ένα βήμα στα παιδιά των καταυλισμών να μιλήσουν για τα προβλήματα και τις εκεί αντίξοες συνθήκες ζωής. Την ίδια στιγμή η εκπομπή λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος γονέων και παιδιών που οι εχθρικές συρράξεις τους είχαν χωρίσει. Είναι το μοναδικό μέσο για να ακουστούν τα προβλήματα των παιδιών σε μεγαλύτερη μερίδα κόσμου, ακόμα και στις κυβερνήσεις, καθώς στον καταυλισμό δεν υπάρχει άλλο μέσο επικοινωνίας.
Η ακτιβιστική του όμως δράση δεν περιορίζεται μόνο στους κόλπους του ραδιοφώνου, το οποίο εκπέμπει σε τέσσερις χώρες, αλλά o Baruani δεν χάνει την ευκαιρία να μιλήσει δημοσίως στο Κοινοβούλιο των Παιδιών καθώς και στον Οργανισμό Παίδων που έχει φτιαχτεί στον καταυλισμό.
Μετά από χρόνια προσπαθειών και έντονης δράσης, το 2009, αποσπά το Βραβείο Ειρήνης το οποίο απονέμεται σε παιδιά που μέσα από τις αξιοσημείωτες πράξεις τους επιχειρούν να εναντιωθούν σε κοινωνικά προβλήματα περιθωριοποιημένων ομάδων.
3. Iqbal Masih (1983-1995): σύμβολο του αγώνα κατά της εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας
13 χρόνια κατάφερε να ζήσει ο Iqbal Masih καθώς το 1995 δολοφονείται στο Πακιστάν από τη «Μαφία των Χαλιών».
Στην ηλικία των τεσσάρων χρόνων, οι γονείς του τον πουλάνε σαν σκλάβο σε ένα ταπητουργείο για μόλις 600 ρουπίες. Έξι ολόκληρα χρόνια παραμένει έγκλειστος και αλυσοδεμένος σε ένα σκοτεινό και γεμάτο υγρασία υπόγειο, με ελάχιστο φαγητό και οξυγόνο, όπου μαζί με άλλα παιδιά επί δώδεκα ώρες την ημέρα έφτιαχνε χαλιά. Μία πρώτη απόπειρα δραπέτευσης πέφτει στο κενό καθώς η αστυνομία δωροδοκείται και επιστρέφει τον Iqbal πίσω στο ταπητουργείο, όμως, λίγο αργότερα δραπετεύει ξανά και βρίσκει προστασία στο Απελευθερωτικό Μέτωπο του Πακιστάν για την Εκμετάλλευση της Παιδικής Εργασίας.
Με τη βοήθεια του μετώπου, οργανώσεων και άλλων ακτιβιστών, ο Iqbal μιλάει δημοσίως για τις συνθήκες ζωής εκατοντάδων παιδιών που είχαν πουληθεί ως σκλάβοι και καταφέρνει να τρυπώσει σε ταπητουργεία και να απελευθερώσει από τα δεσμά της σκλαβιάς περίπου 3.000 παιδιά.
Το 1994 ο Ικμπάλι βραβεύεται με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Reebok και ξεκίνησε μια παγκόσμια περιοδεία με ομιλίες κατά της παιδικής εργασίας και επισκέψεις σε σχολεία. Ένα χρόνο αργότερα όμως και ενώ επιστρέφει στο Πακιστάν, δολοφονείται από τη «Μαφία των Χαλιών» για τρεις μέρες μικρά παιδιά βρίσκονταν στους δρόμους ως ένδειξη διαμαρτυρίας.
4 Severn Cullis-Suzuki: το κορίτσι που έκανε τον κόσμο να σωπάσει για 5 λεπτά
Γεννημένη μέσα σε μία οικογενειακή εστία όπου η προστασία του περιβάλλοντος βρισκόταν πάντα στο επίκεντρο, η Seven Cullis-Suzuki από το Βανκούβερ δεν θα μπορούσε να μείνει απαθής μπροστά στην οικολογική καταστροφή. Στην ηλικία των 9 χρόνων ιδρύει τον «Environmental Children's Organization» που έχει ως στόχο μία ομάδα παιδιά να διδάξουν και να μάθουν σε άλλα νεαρά άτομα τη σημαντικότητα προστασίας του περιβάλλοντος.
Τρία χρόνια αργότερα, η νεαρή κοπέλα παρευρίσκεται στην Παγκόσμια Σύνοδο του ΟΗΕ για το Περιβάλλον που πραγματοποιήθηκε στο Ρίο Ντε Τζανέιρο και εκφώνησε μία πεντάλεπτη ομιλία για περιβαλλοντικά θέματα μέσα από τα μάτια των νέων. Μετά το τέλος της ομιλίας τα μέλη του συνεδρίου σηκώθηκαν όρθια και χειροκροτούσαν δυνατά ενώ η Savern μέχρι σήμερα έχει παραμείνει γνωστή ως «το κορίτσι που έκανε τον κόσμο να σωπάσει για 5 λεπτά».
Πλέον ασχολείται ενεργά με θέματα οικολογίας και περιβάλλοντος, είναι συγγραφέας ενώ γυρνάει όλον τον κόσμο προκειμένου να ευαισθητοποιήσει τους ανθρώπους και να τους βοηθήσει να σκεφτούν διαφορετικά.
5. Dylan Mahalingam: «οι νέοι μπορούν να φέρουν την αλλαγή»
Ο Dylan ιδρύει στα 9 του χρόνια τον μη κυβερνητικό οργανισμό LilΆ MDGs με σκοπό να βοηθήσει παιδιά του κόσμου που έχουν ανάγκη και να τους εξασφαλίσει πρόσβαση σε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Στόχος του οργανισμού να καταπολεμήσει τη φτώχια και την πείνα, να παρέχει βασική εκπαίδευση σε παιδιά που τη στερούνται, να προωθήσει την ισότητα των φύλων και να ενδυναμώσει ψυχικά τις γυναίκες, να μειώσει την παιδική θνησιμότητα, να βελτιώσει τα συστήματα υγείας, να καταπολεμήσει το AIDS, την ελονοσία και άλλες θανατηφόρες ασθένειες καθώς και να συνεισφέρει στην περιβαλλοντική προστασία.
Αν και ο οργανισμός δημιουργήθηκε όταν ο Dylan ήταν μόλις 9 χρόνων, έχει καταφέρει να έχει σήμερα 24.000 τακτικούς εθελοντές που συνεισφέρουν ενεργά στον LilΆ MDGs ενώ πέτυχε να συγκεντρώσει 780.000 δολάρια για τα θύματα του τσουνάμι και περισσότερα από 10 εκατομμύρια δολάρια για τα θύματα των τυφώνων. Κινητοποιώντας εκατοντάδες παιδιά μέσω διαδικτύου, ο Dylan προχώρησε στη δημιουργία ενός κοιτώνα στο Θιβέτ, μία παιδική χαρά σε σχολείο της Ουγκάντα για τα παιδιά που έχουν χάσει τους γονείς τους από Aids καθώς και ένα κινητό νοσοκομείο για τους πολίτες της Ινδίας.
Ο σύντροφός της,την παράτησε 5 ημέρες πριν απο την ημέρα του γάμου τους,λέγοντας της πως δεν την αγαπά πια και την εγκαταλείπει! Η Shelby λοιπόν εκτός απο συντετριμμένη,ήταν αναγκασμένη να τηλεφωνήσει σε όλους τους καλεσμένους και το προσωπικό και να τους ενημερώσει πως ο γάμος ακυρώνεται... Έτσι και έγινε!Η Shelby τα ακύρωσε όλα εκτός.....απο τον φωτογράφο!!! Με την βοήθεια του φωτογράφου της,η Shelby βρήκε τον τέλειο τρόπο για να γιορτάσει το γάμο που ΔΕΝ έγινε! Αποφάσισαν να καταστραφούν όλα τα ρούχα που είχαν ραφτεί για την συγκεκριμένη περίσταση,μαζί με το νυφικό φυσικά,για να "ξορκίσουν" την κακοτυχία! Έτσι λοιπόν,αντί να στεναχωριέται που τα όνειρά της γκρεμίστηκαν,διασκέδασε με την ψυχή της!!!
Και κάπου εκεί ξεκίνησε μια μάχη με μπογιές! «Τη στιγμή που η πρώτη σταγόνα μπογιάς έπεσε στο φόρεμα μου, ήμουν ελεύθερη», είπε η Shelby.
Οι γονείς και οι φίλες της,διασκέδασαν μαζί!!!
Το νυφικό της βρίσκεται πλέον στο κατάστημα The Barefoot Bride ως έκθεμα. Κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους,χρήματα από κάθε νυφικό που θα πωληθεί από το κατάστημα θα διατεθούν στη μη κερδοσκοπική οργάνωση Be Free Revolution που δραστηριοποιείται στην Αφρική!
O Ζακ και ο Βίνσεντ, είναι κάτι περισσότερο από φίλοι. Είναι σαν αδέρφια
Ο καλύτερος φίλος του 6χρονου Ζακ είναι ο Βίνσεντ. Γεννήθηκαν την ίδια χρονιά, τα σπίτια τους τα χωρίζει ένας δρόμος, πήγαν στον ίδιο παιδικό σταθμό, όπου και γνωρίστηκαν και από τότε είναι κάτι περισσότερο από φίλοι. Είναι σαν αδέρφια. Τα γέλια τους και συχνά οι σκανταλιές τους αναστατώνουν τον ήσυχο δρόμο στην πόλη Γιούνιον στο Μιζούρι, όπου μένουν.
Ο Ζακ και ο Βίνσεντ μετά τον παιδικό, ξεκίνησαν φέτος να πηγαίνουν και σχολείο. Καθόντουσαν μάλιστα και στο ίδιο θρανίο. Όμως συνέβη κάτι που άλλαξε τη ζωή τους. Ο Ζακ δεν εμφανιζόταν τόσο συχνά στο σχολείο. Η δασκάλα είπε στα άλλα παιδάκια ότι ο Ζακ είναι άρρωστος και πρέπει όλοι να προσεύχονται για τον συμμαθητή τους να γίνει καλά.
Ο Ζακ πριν τη διάγνωση
Στον Ζακ διαγνώστηκε ότι πάσχει από οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία. Ο Βίνσεντ μόλις το έμαθε, κέρωσε. Ρώτησε τους γονείς του τι είναι αυτό. Δεν ήξερε αλλά ένιωθε ότι ήταν κάτι πολύ κακό για τον λατρεμένο φίλο του. Οι γονείς του χωρίς υπεκφυγές, αλλά με τρυφερότητα του εξήγησαν την κατάσταση. Ο Βίνσεντ δεν το έβαλε κάτω.
Στον Ζακ διαγνώστηκε λευχαιμία
Η θεραπεία για τον φίλο του είναι εξαιρετικά δαπανηρή. Τον Βίνσεντ όμως δεν τον ένοιαζε. Ήθελε να βοηθήσει. Μετά το σχολείο και τα διαβάσματα, ξεκίνησε να πουλάει φουλάρια στο Μετρό και στις παιδικές χαρές. Οι γονείς του διακριτικά καθόντουσαν στην άκρη και απλά τον πρόσεχαν.
Ο Βίνσεντ, χαρούμενος δεν το έβαλε κάτω
Ο Βίνσεντ κατάφερε να συγκεντρώσει 200 δολάρια. Τα έβαλε σε ένα φάκελο και τα πήγε στο σπίτι του Ζακ. Εκεί τα άφησε στο τραπέζι της κουζίνας και ανέβηκε στο επάνω δωμάτιο για να δει και να παίξει με τον καταπονημένο φίλο του. Όταν τον είδε, βούρκωσε. Ο Ζακ είχε χάσει από τις θεραπείες τα μαλλάκια του.
Τα βράδια που του έλειπε ο φίλος του, κοιμόταν αγκαλιά με το λιονταράκι του
Όχι ο Βίνσεντ δεν θα το άφηνε να περάσει έτσι. Δεν θα άφηνε τον φίλο του να νιώθει μόνος. Την επόμενη κιόλας ημέρα, πήγε μαζί με την μητέρα του στον κουρέα και του είπε μόνο μια κουβέντα: «Γουλί». Ο κουρέας τα έχασε, κοίταξε τη μητέρα του και εκείνη με ένα συγκαταβατικό νεύμα του έδωσε την άδεια. Ο Βίνσεντ έμεινε δίχως μαλλιά για χάρη του φίλου του.
«Αφού ο Ζακ δεν έχει μαλλιά, δεν θα έχω και εγώ», είπε ο Βίνσεντ
Οι πρώτες ημέρες ήταν εξαιρετικά δύσκολες
Σήμερα ο καρκίνος στον Ζακ έχει υποχωρήσει, θα πρέπει να λαμβάνει προληπτικά όμως χημειοθεραπεία για 2 ακόμη χρόνια. Ο Βίνσεντ δεν έλειψε λεπτό από κοντά του.
